17.07.2009
ในที่สุดก็ได้เจอเจ้ ถ้าวันนี้ไม่ได้เจอคงเสียใจ
เพราะว่าเจ้ จะไปเรียนต่อที่อเมริกา 2 ปี ก็คงไม่ได้กลับไทยมาอีก 2 ปี
แล้วถ้าเราไม่ไปเจอวันนี้ ก็คงไม่ได้เจอไปอีกสักพัก
เฮ้อ...คิดแล้วก็ใจหาย....
จะห่างกันไปไกล คนละทวีป (เว่อร์จริงๆ)
อยากจะตั้งใจอ่านหนังสือ แล้วบินตามไปเลย (จริงๆอยากหนีเที่ยวมากกว่ามั้งเนี่ย)
ตอนแรกคิดว่าตอนจะลากันคงแบบต้องร้องไห้แน่เลย
ต้องแบบร่ำลากัน สักพัก
แต่ - -'' ไม่เลยสักนิด
เง้อ ... ก็ตอนออกมาจากบ้านเจ้ ก็สี่ทุ่มแล้ว มืดก็มืด
รีบขึ้นรถก็รีบ คิดว่า อยากจะขอกอด ก็ไม่ได้กอด อยากจะพูดอะไรรำ่ลากันซึ้งๆ ก็ไม่ได้พูด
(รู้กันด้วยใจละกันนะเจ้)
แต่ก็หวังว่าเจ้จะรู้ว่าเราก็รักและเป็นห่วงเจ้อยู่เสมอ อ่ะเนอะ
คนๆนึงที่เป็นคนคอยให้คำปรึกษา คำแนะนำดีๆ คอยให้กำัลังใจเรา
จะไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้ง 2 ปี
รู้สึกเหงาจัง แง้ๆๆ จะต้องคิดถึงเจ้มากแน่ๆเลย
ขอให้เดินทางปลอดภัย รักษาสุขภาพให้ดีน๊า
เจ้ถั่วของเค้า T^T
-------------------------------------------------------------------
สรุป วันนี้ไปบ้านเจ้ ไปเจอป๊า ม๊า น้องๆ
แล้วก็ไปกินข้าวฟรีบ้านเจ้อีกแล้ว
(โดนเจ้แซวได้อีกว่า มาทันเวลากินข้าวตลอด 55+ ก็ใครบอกว่ากิน 1 ทุ่ม ไปถึงก็สองทุ่มแล้วนะ - -)
แล้วก็เอารายการเกมส์โชว์ก็อบลง Notebook ให้เจ้
แล้วก็กลับ - -''
ไปตั้ง 2 ชั่วโมง แต่พูดร่ำลากันไม่ถึง 5 นาที เศร้า ....
