06.04.2005

ขณะเดินทางจะไปยังเมืองที่เราต้องไปเรียนภาษานั้น รถก็ได้จอดแวะร้านอาหารริมทาง ประมาณว่าพวกเรายังไม่ได้กินมื้อเช้ากันเลย(ไม่นับอาหารบนเครื่องบินนะ) เพราะลงจากเครื่องก็รอรถโค้ชซะนานจนหิ๊วหิวล่ะ ลงไปถึงก็เลือกอยู่นานไม่รู้จะกินอะไร เพราะอะไรๆมองเป็นค่าเงินปอนด์ก็แพงไปหมด จะกิน breakfast ตามที่มีในเมนูก็หาร้านไม่เจอ (-*- อนาถจิตทั้งตัวเองและเพื่อน เพราะต่างช่วงกันหาแต่ก็ไม่เจอ เลยสงสัยกันว่าวันนี้ร้านนั้นมันคงไม่ขาย) ก็เดินไปดูเรื่อยๆเพื่อนๆหลายๆกลุ่ม(แทบจะทุกกลุ่ม)ได้ของกินกันหมดแล้ว และพวกเรา 4 คนก็ไปหยุดอยู่ที่ร้าน Wimpys Hamburger ตัดสินใจเดินเข้าไปปุ๊บ ดูเมนู...และแล้ว

แท่น แทน แท๊น ... Chinken Chunk Meal ₤2.49

พอสั่งกับคนขายไปปุ๊บ เขาก็ถามกลับมาว่า มันเป็นชุดเด็กนะ คุณจะรับอยู่ไหม? โอเค รับสิ ก็มัน ₤2.49 เองนี่นา โอ๊ะ...หยุด อย่าพึ่งเข้าใจผิดว่า พวกเรายินดีสละเงิน ₤2.49 เพื่ออาหารชุดเด็ก ไม่เป็นเช่นนั้นแน่ๆ ด้วยความที่ว่าเราและเพื่อนหิว ประกอบกับความเสียดายในค่าเงินปอนด์ที่ปอนด์ละ 74 บาท(หรือ งก นั่นเอง) ก็สั่งเพียง 1 ชุด เพราะ Chinken Chunk Meal ประกอบไปด้วยนัตเก็ต 4 ชิ้น+เฟรนฟรายด์ 1 ที่+เป็บซี่ 1 แก้ว และพวกเรามีกัน 4 คนพอดี ก็หารกันซะเลย ตกแล้วประมาณ 63p เท่านั้น(มิน่าล่ะ พนักงานมันเห็นมากัน 4 คนเลยถามว่าเป็นชุดเด็กจะรับมั้ย เอิ๊กๆ...) ประหยัดซ๊า อย่างน้อยก็ประทังชีวิตได้ไปช่วงเวลาหนึ่ง ๐_๐ เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลากลับขึ้นรถเพื่อจะเดินทางต่อ ตรงทางออกนี่ล่ะ มันทำให้รู้สึกเจ็บใจนิดๆ เพราะเห็นป้ายของร้าน Wimpys Hamburger นั่นแหล่ะ เขียนว่า Onion Rings 99p โอ้ยทำไมเพิ่งมาเห็นกันนะ แล้วทำไมเอาป้ายมาตั้งไว้ตรงนี้เนี่ย อย่างน้อยกินหอมทอดมันก็น่าจะอิ่มกว่า ก็เท่านั้นเองที่รู้สึกเคืองเล็กๆ ฮ่าฮ่า

ถึง Canterbury กระโดดลงมาจากรถพบความหนาวเย็นยะเยือก เนื่องจากไม่คุ้นเคยกับอากาศ จากนั้นก็เดินผ่านสวนสาธารณะเพื่อที่จะเข้าไปในตัวเมือง และแล้วก็ไปถึงโรงเรียนสอนภาษา Concorde International School ไม่บอกไม่รู้ว่ามันคือโรงเรียน เข้าไปก็ต้องขึ้นบันไดไปชั้นบน ทางก็แสนแคบขึ้นได้ขาขึ้น-ขาลงก็อาจจะชนกันได้ เมื่อไปถึงห้องเรียนก็ได้เติมพลังกิน Fish&Chips พร้อมกับได้น้ำอัดลมมาคนละขวด (Fish เนื้อๆทั้งนั้น เหลือทิ้งไว้แต่แป้ง) Tango ซ่าส์มากๆเลย -*- ( )

Tango มีหลายรสให้เลือกดื่มกัน ไม่ว่าจะเป็นส้ม, แอปเปิ้ล, สัปปะรด+ส้มเสาวรส

หลังจากอิ่มอร่อยกันไปถ้วนหน้าก็ไปทำข้อสอบวัดระดับ อะไรกันนี่ไม่ทันจะเตรียมตัว สอบๆไปก็มึนๆไปและมั่วๆไป จะได้คะแนนดีไหมนั่น *-* หลังจากสอบเสร็จก็แอบมองไปนอกหน้าต่าง แล้วก็คิดว่า เอ..เมื่อไรโฮสต์จะมารับนะ ตอนแรกนึกว่าโฮสต์จะมารับที่โรงเรียนเลย แต่จริงๆแล้ว ต้องเดินไปอีกที่หนึ่งที่เป็นจุดนัดพบ

ระหว่างทางเดินที่ไปจากโรงเรียนนั้นเดินๆและก็เดิน ไอ้ทางที่เดินผ่านเนี่ย...เราต้องประสบพบกับขี้นกมากมายตรงทางเดินตรงนั้น ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมขี้นกมานมีตรงนี้มากมาย อาจจะเป็นเพราะเป็นทางเหมือนอุโมงค์มั้ง เพราะด้านบนมันเป็นสะพานทางรถไฟน่ะ หารู้ไม่ว่าไอ้ทางนี้นี่หล่ะที่ช้านจะต้องเดินผ่านเพื่อไปโรงเรียนทุกวัน >.<

15 นาที เดินมาถึงแล้วแถว Wincheap จุดนัดพบที่เราจะได้เจอกับโฮสต์ของเรา จะเป็นยังไงน๊า อาจารย์เรียกเป็นหมายเลข ยังกะหวยจะออกอย่างงั้นแหล่ะ เพื่อนในกลุ่มเราที่ไปด้วยกันก็ถูกเรียกไปคนนึงและ โฮสต์ผู้หญิงมารับดูกระชับกระเฉงดี active สุดๆ โฮสต์เพื่อนเราคนที่สอง ผู้ชายมารับ แล้วเราล่ะ ....คนที่สามครับทั่น ปิ๊งป่อง...โฮสต์ของเราเป็นผู้ชายมารับล่ะ อายุประมาณ 50 เกือบ 60 มาถึงก็ทักทายกันตามประสา และเค้าก็ชวนคุยขณะที่ยกกระเป๋าไว้หลังรถ ... บราบราบร่า... เง้อ จับได้ใจความประมาณว่าเค้าชื่อจอห์น ที่บ้านมีหมา ประมาณนั้น และ คิดในใจว่า โอ้ย...ช้านจะรอดมั้ยเนี่ย 7 week คือแบบเราฟังไม่ค่อยออก ภาษาอังกฤษสุดจะต่ำต้อย T_T เศร้าใจจริงๆ (ตอนที่นั่งรถก็แบบว่า อย่าถามอะไรกรูมากเลย กรูฟังมะค่อยรุเรื่องเฟร้ย 5555+)

แผนที่บ้าน Host@Canterbury

พอกลับถึงบ้าน ... อยากแรกที่เจอเลย หมาคับทั่น...เห่าซ๊า ยังไม่ทันจะเปิดประตูเลยเห่าและ มันชื่อ Harry ล่ะ อ้วนเชียวเป็น Fatboy(แต่เวลาเราไม่ได้อยู่กะโฮสต์จะชอบเรียกมันว่า ไอ้หมาอ้วน แล้วเราก็ได้ถ่ายรูปมันไปให้เพื่อนดู แล้วเพื่อนก็ถามเรากลับมาว่า เฮ้ย มันหมาหรือหมีวะ |๐|) อยากรู้ก็ดูรูปเอาละกันว่ามันอ้วนนนนน...

Come on Harry!!! คำพูดและสำเนียงติดหูมามากมาย

พอเข้าไปในบ้าน ก็ทำการทักทายโฮสผู้หญิง ถามเค้าว่าซักผ้าอะไรยังไง (ที่บ้านนี้เค้าซักผ้าอาทิตย์ล่ะ 2 ครั้ง) เสร็จจากนั้นจอห์นก็ช่วยยกของขั้นไปที่ห้องนอน เปิดประตู....ก็พบว่าห้องเล็กอยู่ เดินเข้าไปเจอเพียงแค่เตียง หน้าต่าง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะวางของ และฮีตเตอร์แค่นั้นจริงๆ 4 มุมเพียงเท่านั้น ^___^ ดังเป็นเช่นนี้ในรูป

ทำการเก็บสัมภาระเข้าตู้ให้เรียบร้อย และก็เอากระเป๋าขึ้นไปวางไว้บนตู้เสื้อผ้าอันแสนจะเปราะบาง(คือมารู้สึกตอนหลังว่า ตู้มันแอบโครงเครงอ่ะ) และก็ทำการหมกตัวอยู่ในห้อง จนจะถึงช่วงเวลาอาหารเย็น อาหารเย็นวันแรกเป็น Sausage +หมูทอด ไม่ไหว พยายามกินให้หมด ประมาณว่าอารมณ์ว่าเกรงใจ แต่วันแรกที่กิน รู้สึกว่าไม่ค่อยชอบ เหม็นๆอีกตะหาก John คงเห็นว่าเราคงพยายามกินให้หมดมั้ง เค้าเลยบอกว่ากินได้เท่าไหนก็เท่านั้นนะ โฮ่ย ค่อยยังชั่ว แต่ก็พยายามกินให้หมดไม่ให้เสียน้ำใจ แล้วก็ยังถามว่าจะเอาของหวานอีกมั้ย (ไม่เอาแล้วอารมณ์ว่ากรูอิ่มมมม) แต่วันหลังๆหน่อย เหลือก็เหลือ ก็อิ่มแล้วนี่นา

เหรียญ เหรียญ และก็เหรียญ เอาทั้งหมดเท่าที่มีมาวางเรียงๆกัน มีทั้ง ₤1 ₤2 50p 20p 10p 5p 1p

p.s. ตอนที่เราไปมีนักเรียนไทยอยู่อยู่แล้วคนนึงล่ะ (ก็รุ่นๆเดียวกับเรา เนื่องจากอายุเท่าๆกัน) แต่เก่งภาษากว่าเราเยอะ ก็ได้เค้าช่วยนี่ล่ะ ก็เลยพอปรับตัวขึ้นได้ อิอิ คนไทยไม่ทิ้งกันจริงๆ เค้าก็อยู่กับเรา 3 วันแล้วย้ายไปทำงานที่ Dover

p.s.2 ขนาดเจอกันได้วันเดียว ก็ยังเม้าส์กันซะ นี่แหล่ะน๊า อิอิ
แถมยังพูดภาษาไทยอีก จนโฮสต์บอกว่าให้ช่วยพูดเป็นภาษาอังกฤษหน่อยเค้าจะได้รู้เรื่องบ้าง

p.s.3 นี่เขียนเป็นรอบที่ 2 อย่างสาหัสสากัน ด้วยความตั้งใจมากๆเลยนะเนี่ย