24.10.2007

24 ต.ค. ถ้าไม่มีวันนี้ คงไม่มีเรา  เพราะว่า ...........
วันครบรอบวันแต่งงานปะป๊า+มะม๊า = วันเกิดเรา
Special ซะจริงๆ ^^  ปีนี้ก็ 22 ปีละ 
เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วอย่างจริงจังๆ
แป้บๆทำงานไปครึ่งปีละ โอ้ว...ชีวิต
แก่ขึ้นอีก 1 ปี สมองก็ควรจะโตตามด้วยนะเนี่ย
ยังคงไร้สาระไปวันๆ (มันอยู่ในกมล...ซะจริงๆ 555+)

วันเกิดปีนี้เหงาสุดๆ ไม่มีเพื่อนๆมาเคาะห้อง พร้อมกับเค้กแล้วร้องเพลง HBD เหมือนปีก่อนๆ
ปีที่แล้ว เที่ยงคืนเพื่อนๆก็เริ่มเตรียมตัว มาทำเซอร์ไพรที่ห้องละ (ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วก็ตาม)
แต่ปีนี้เงียบเหงา ย้ายหอแล้ว       ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำงาน
ยังคิดถึงปีที่แล้วที่มานั่งกินเค้กกันห้องเรา ถ่ายรูปกันบนเตียง
ปิดตาชี้หน้าคุณเมท ทำเป็นเสมือนผู้ต้องหา
แย่งกันกินเค้กที่มีสตอเบอรี่วางอยู่
นั่งเม้าส์กันในห้อง 6-7 ชีวิต
คิดถึงตอนนั้นจริงๆ ^^

แบบว่าบรรยากาศวันเกิดตอนสมัยเรียนสนุกกว่าเยอะเลย
แต่ต่อไปมันก็ต้องเป็นแบบนี้แหล่ะ เพราะต่างคนต่างแยกย้ายกัน
โตๆกันแล้ว แยกย้ายกันทำงานแล้ว ไม่ได้มาสุมหัวกันเหมือนตอนเรียนมหา'ลัย
ถึงยังไงความทรงจำดีๆก็ยังอยู่เสมอล่ะเนอะ

ส่วนวันนี้....เที่ยงคืนทำไร ดูเบิ้ล A เบิ้ล B อยู่(รักนะ 24 ชั่วโมง)  
แบบว่า ตอนแรกจะหลับตั้งแต่ 5 ทุ่มครึ่ง คนที่จะคุยๆด้วยก็หนีไปนอนกันซะงั้น
(ราวกับว่าตั้งใจจะหนีไปนอน ไปพร้อมกันเป็นคู่ ยังกะนัดกันไว้)
พอ 00.02 น. พี่ณาโทรมาแฮปฯคนแรกเลย ^^
แล้วก็ไม่มีใครโทรมาอีกเลย  T.T''
เช้ามา เจ้ก็เมสเสจมาแฮปอีกรอบ แล้วก็โทรมาแฮปอีกรอบ
แบบว่าครบทุกอย่างเลยนะ (ตั้งแต่ เม้น Hi5 , MSG , Tel.)

ตอนแรกเย็นวันนี้กะว่าถ้าไม่มีใครชวนไปฉลองที่ไหน จะไปหอเพื่อน
ชวนเพื่อนฉลองเองเลย - -'' แล้วพอโทรไปหามัน
บอกว่า "ตอนแรกว่าจะโทรหาแกละ" แล้วมันก็บอกว่า
"แหม กะให้เซอไพรเลยใช่มะ?! แกจะได้เซอไพรกลับ เพราะชั้นอยู่ต่างจังหวัด"
5555+ ดีนะ แบบว่าไม่ไปถึงก่อนค่อยโทร จริงๆใครควรจะเซอไพรว๊า
สรุปลากอ้นกะเอิร์ทไปกิน ootoya แบบว่าไม่มีใครชวน ตรูชวนเองก็ได้
วันเกิดปีนี้ก็เหมือนวันธรรมดาวันนึงจริงๆ T.T
ไม่มีอะไร เซอร์ไพร .... ไม่มีเค้กวันเกิด ... ไม่มีเพลง HBD

So ... Sad        T.T

22 ปีผ่านไป แล้วความฝันที่รอให้มันเป็นจริงเนี่ย จะอีกกี่ปีจะถึงฝั่งฝัน
Somewhere over the rainbow,I'll be there.....
แต่เราจะไปถึงเมื่อไรมะรู้  ต้องพยายามแล้วก็รอลุ้นกันต่อไป ^^
Fighting!!!!

รวมมิตร ... คนแรก ของวันเกิดปีนี้

คนที่คิดถึงแล้วน้ำตาซึมคนแรก   ... มะม๊า
โทรมาแฮปให้น้ำตาซึมคนแรก   ... ปะป๊า
เมสมาแฮป ฮาๆคนแรก   ... น้องสาว
โทรมาแฮปคนแรก    ... พี่ณา
เม้น Hi5 แฮปคนแรก    ... พี่ลี่
เม้น multiply แฮปคนแรก  ... นัทที
MSN แฮปคนแรก    ... น้องแอน(คน.)
เพื่อนบัญชี มธ. แฮปคนแรก  ... แนน(ตี่)
เพื่อน รร. แฮปคนแรก  ... แอ้ม
เพื่อนที่ทำงาน แฮปคนแรก   ... พลอย
เพื่อนที่ทำเสียงโหด แฮปคนแรก  ... ซีน (นงงา เค้าไม่ลืมชื่อตัวเองแล้วนะคิคิ)
เพื่อน msg แฮปสไตล์เกาหลีคนแรก  ... ปูปู้
"เอ๊ะ พรุ่งนี้วันเกิดใครนะ"  คนแรก  ... น้อยหน่า

ขอบคุณทุกคนมากๆเลยทั้งที่ไม่ได้เอ่ยถึงด้วย
(แต่เก็บอยู่ในใจเสมอ นะจ๊ะ อุอุ)
ขอบคุณทุก Msg+Call+eMail
ขอบคุณคนที่ลืมวันเกิดเราด้วยนะ 55555+ (เป็นใครเข้ามาอ่านคงรู้ตัว กรั่กๆ)

PS. ไอ้ปุ๋มแก...ลืมวันเกิดช้านนนนนน .....  T_T" งืดดดดด เดี๋ยวจะไปเขกกะโหลกแก
PS.2 ไอ้คุณเมทท อย่าคิดนะว่าจะรอดตัวเหมือนไอ้คนข้างบน คิคิ
PS.3 THX อ้นกะเอิร์ธ ที่ไปกินข้าวเย็นเป็นเพื่อนในวันเกิดเรานะ
PS.4 ทำไมบล็อกวันนี้มันดูชีวิตเหงาเศร้าจังเรา ฮ่าๆๆ

25.10.2007
คำถามแทงใจวันนี้ "เมื่อวานไปทำไรอะไรมา เมื่อวานไปไหนมาวันเกิด"
มันบาดดดดดดดด _ _|||
แบบว่าต้องเป็นคนลากเพื่อนไปกินข้าววันเกิดด้วย อนาจจิต  บาดเจงๆ
ห้ามใครมาถามคำถามนี้เลยน๊า ~>.<~

แต่เดี๋ยวรอเย็นนี้อาจจะมีคนพาไปเลี้ยงข้าว ^^
ไว้มาอัพต่อคราวหน้าจ๊ะ

edit @ 27 Oct 2007 20:01:40 by .:~ [F]is[Z]Y ~:

01.01.2006

หลังจากที่คิดน้อยใจ (ซะงั้นเลย) แต่ก็คิดว่าเหมือนปีนี้เป็นปีที่เศร้าที่สุดในรอบ 20 ปีที่ผ่านมาเลยอ่า ก็จะปีใหม่แล้วยังร้องไห้อยู่เลย แต่พอบ่ายๆจะเย็นๆก็พอทำใจได้ เริ่มปล่อยวาง แล้วแก้วก็โทรมาชวนไปบ้านมันอ่ะ ป๊าม๊าแก้วก็ชวนด้วย แล้วบวกกับไม่ได้เจอแก้วนานมากๆอยากเจอสุดๆและก็จะได้เจอป๊าม๊า น้องๆแก้วด้วย แต่กว่าจะไปถึงบ้านคุณเธอได้ ช้านรอรถเมย์เป็นชั่วโมงเลยอ่ะ จนคุยกะยัยแพ๊ทเกือบ 45 นาทีได้

ขึ้นรถไปก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมานิด เพราะว่าได้คุยกับคนขับรถ 2 แถว ควรดีใจป่ะ อิอิ ก็รู้สึกได้คุยกับลุงคนขับ

"ทำไมรถน้อยจังอ่ะคะ คือรอนานมากๆเป็นชั่วโมงเลย"
"มีรถ 2 คันเอง คันอื่นมันเมากันหมดแล้วเดี๋ยวเมาแล้วขับ โดนปรับ 4000 บาท"

แล้วก็คุยๆๆกันไป ลุงมีการแนะนำเนี่ยตั้งใจรียนให้เก่งภาษานะ อะไรงี้ คิดในใจรู้แล้วค่า อิอิ ก็ได้ภาษาอ่ะ ดีจะตาย ได้เปรียบมากมายละ แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ HAPPY NEW YEAR กับคนที่ไม่ได้รู้จัก

กว่าจะถึงบ้านแก้ว ก็ 6 โมงเย็นแล้วอ่ะ แอบนั่งรถผิด จริงๆไม่ผิดหรอกแค่จำไม่ได้ว่า สายซอย 14 มันผ่านหน้าบ้านแก้วมั้ยเท่านั้นเอง แต่ก็ไม่ผ่านงัย ... แล้วก็เลยลงแล้วเดินๆๆ นึกว่าจะต้องเดินถึงบ้านมันซะแล้ว แต่แล้วรถสายตรงก็มา เย้ สวรรค์ประทานมาให้ แก้วมันก็รออยู่สักพักเลย แล้วป๊ะม๊าแก้วก็ชวนเราไปกินข้าวด้วย ดีใจสุดๆเลย

ได้ไปกินเนื้อย่าง ช้อนเงิน กับบ้านแก้วแหล่ะ ดูอบอุ่นดี ตลกพ่อแม่แก้วดีมีเล่นมุขด้วย เหมือนได้เลี้ยงสังสรรค์วันปีใหม่เลย เพียงแต่ไม่ใช่กับครอบครัวเรา เป็นครอบครัวเพื่อน ^^

-------------------------------------------------------

02.01.2006

วันนี้หายเศร้าแล้ว เพราะตอนเย็นๆคุยดีๆกะป๊าแล้วล่ะ เย้ๆ ดีใจจัง แล้วที่บ้านก็ทำเนื้อย่างเกาหลีกินกันเอง (จริงๆไม่มีเนื้ออ่ะ เพราะที่บ้านไม่กินเนื้อกินแต่หมู) พี่นัยหั่นหมูถาดที่ 2ได้แบบชิ้นโคตรจะใหญ่ เห็นแล้วจะเป็นลม (สงสัยพี่แกกะจะกินคนเดียวงัย 555+เลยหั่นใหญ่ๆ)เฮฮาดี ตอนแรกอารมณ์บูดๆแหล่ะพอกินไปสักพักเริ่มร่าเริง รู้สึกว่าไม่น่างอนปะป๊าเลยกินเสร็จแล้วก็ไปเดอะมอลล์มาด้วย ก็อยากไปซีเอ็ดไปดูหนังสือ แล้วก็ไปร้องเกะต่อด้วยกะน้อง (แต่ตู้ห่วยๆ เซง -*- ร้องเมเจอร์ดีกว่าเป็นล้านเท่า) ได้หนังสือมา แอ่น แอ๊น .... มันคือ

" แบบฝึกเขียนอ่าน ภาษาเกาหลี ขั้นพื้นฐาน"

ซื้อมาจนได้ อะไรจะ เกาหลีฟีเวอร์ขนาดนั้น.... แต่จริงๆแล้วเคยคิดอยากจะเรียนภาษาเกาหลีด้วยนิดนึง เมื่อนานมากมาแล้วเชื่อป่ะ?! [*ต้องมีคนไม่เชื่อแน่เลย]ก็ตอนได้เรียนเทควันโด ช่วง ม.1 ม.2อะ เห็นพี่คนนึงไปเรียนมา ก็แอบอยากเรียน แต่ก็ไม่ได้อะไรมาก แต่ตอนนี้อยากเรียนอยู่ เนื่องมาจากกระแสหนังเกาหลี...ชอบอ่า...ชอบดาราด้วย .. แล้วก็ตอนไปอังกฤษก็มีเพื่อนเกาหลี (เกี่ยวมะ?) เอาเป็นว่าอยากเรียน .... อีกเหตุผลคือ ต่อไป อะไรที่เป็นเกาหลีจะเข้ามาในประเทศเราเยอะ[5555+ ช้านคิดเอง]

-------------------------------------------------------

03.01.2006

ตื่นตั้งแต่ ตี 4.40 เพื่อที่จะขึ้นรถกลับไปกรุงเทพฯป๊าขับรถไปส่งที่ บขส. ล่ะ รู้สึกปะป๊าพูดดีดี๊ เลยรู้สึกว่า ไม่น่าน้อยใจป๊าเลยช่วงสิ้นปี อยากอยู่บ้านให้นานกว่านี้อีกแหน่ะ
ก่อนออกจากบ้าน ก็เดินๆไปจะไปขึ้นรถแหล่ะ ก็มองขึ้นไปบนฟ้า ดาวเต็มฟ้าเลย สวยมาก ๆ ไม่ได้มองดูท้องฟ้าตอนกลางคืน แล้วเห็นดาวเต็มตาขนาดนี้นานเท่าไรแล้วนะรู้สึกดีจริงๆ @^_^@
ถึง บขส. ประมาณ 05.25 ก็รีบๆเดินไปในมินิมาร์ทซื้อของกิน เย้!ได้กิน Pringles แล้ว อยากกินมานานมาก แต่ไม่อยากซื้อกระป๋องใหญ่ คราวนี้ได้กินกระป๋องเล็กล่ะ แล้วก็เดินไปซื้อตั๋วแต่ -*-

"รถออกกี่โมงคะ"
"รถเต็มถึงออก"
(แมร่ง...เซงเลยอ่า ... คนจะเต็มเมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ก็ต้องซื้อตั๋ว เพราะไม่อยากนั่งราชสีมาทัวร์ // แอร์โคราชดีกว่าเยอะ อ่ะ มันดูปลอดภัยกว่า)

03.12.2005

ระยะเวลาที่อยู่มหาวิทยาลัยมา นี่ก็ปีที่ 3 แล้ว กิจกรรมที่เราทำมันก็ไม่น้อยทีเดียว แต่จะรู้บ้างไหมว่าการทำงาน ทำกิจกรรมนั้นมันให้อะไรกับเรามากมาย ทั้งประสบการณ์ เพื่อน สังคม อะไรต่างๆมากมาย และสิ่งที่เราทำก็เปรียบเสมือนเป็นหนึ่งในตัวแทนของนักศึกษาของคณะฯ จะมีใครรู้ว่าช่วงเวลาเหล่านั้นมันมอบความรู้สึกดีๆให้ ถึงแม้จะเป็นที่รู้กันว่าการทำงานเป็นทีมนั้นมันก็ต้องมีปัญหาเป็นเรื่องธรรมดา มีอุปสรรค มีความเบื่อหน่าย มีความไม่พอใจบ้าง เป็นธรรมดา แต่รู้ไว้ว่าทุกปัญหามีทางแก้ เพียงอาจจะต้องใช้เวลาเพื่อที่จะแก้ปัญหาเหล่านั้น (ซึ่งก็ต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจของทุกคน)[ ประชุมวันนี้เป็นการประชุมที่เครียดมาก ตั้งแต่ที่เคยประชุมมา ]

..........................

และวันนี้ก็ทำให้เรารู้ถึงอะไรหลายๆ และทำให้เรารู้ว่าเรารักคนกลุ่มนี้ที่เราทำงานด้วย

คนกลุ่มนี้ได้ทำให้เกิดความผูกพัน ความอบอุ่น ความเป็นพี่เป็นน้อง ความเป็นกันเอง

มันไม่แปลกหรอกนะ ที่คนทำงานบางครั้งก็มีเหนื่อยมีล้า มีขี้เกียจ มีอู้บ้าง

แต่ถ้าตั้งใจและอยากจะทำมันจริงๆหรือรักที่จะทำมัน หรือสนุกกับงานที่ทำ

มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ?

..............................................

เคยคิดมั้ยว่า การที่เราทำอะไรบางอย่างเพราะเป็นการทำตามหน้าที่นั้น

กับการทำด้วยความเต็มใจมันแตกต่างกันมากเพียงไหน?

ตัวเราเองก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้
เราไม่อยากที่จะทำมัน ก็เลยเลือกจะไม่ทำ หรือบางครั้งก็เป็นการทำตามหน้าที่

จะว่าไปแล้วมันผิดไหมนะที่เราเลือกทางที่เราเดิน คนเราก็มีทางเลือกเดินของตัวเอง
แต่ บางครั้งก็ต้องคำนึงถึงคนรอบข้างด้วย

และที่เราได้รู้ถึงสิ่งเหล่านี้ว่าบางครั้งเราก็ควรจะทำถึงแม้มันจะไม่เต็มใจนัก
แต่เมื่อลองมองย้อนกลับไปล่ะ เราได้อะไรกลับมาบ้าง
อย่างน้อย มันก็ทำให้เรารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของการอยู่ร่วมกัน ได้ความรู้สึกดีๆกลับมาจริงๆนะ

.......................................

วันนี้ ตัวเราเองเกิดคำถามเข้ามาในใจว่า

"สิ่งที่คนคนนั้นทำนั้น ทำเพื่ออะไรกัน ทำเพราะมันเป็นแค่เพียงหน้าที่เท่านั้น หรือทำเพราะอยากจะทำมันจริงๆ "

"แล้วเวลาที่ผ่านมาที่ร่วมงานกันมานั้น ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือยังไงกันนะ"

ตั้งแต่เลิกประชุม เราก็คิดมาตลอดทาง ทั้งคิด ทั้งเหม่อ ทั้งอยากจะระบายให้เพื่อนสนิทฟัง(ถึงแม้ท่าทางมันจะไม่อยากฟัง) ไม่รู้ทำไมเราถึงเก็บมาคิดมากมายขนาดนี้
บอกตรงๆว่าเราผูกพันกับองค์กรๆนี้ที่ไม่ได้หวังผลประโยชน์
แต่ต้องการทำให้คณะของพวกเราเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น
องค์กรที่ทุ่มเทสิ่งๆดีให้เกิดขึ้นในคณะ
ถึงแม้ว่า จะมีบางอย่างที่มันผิดพลาด หรือทำให้คนนอกมองมาแล้วหมั่นไส้
หรือจะอะไรก็ตามแต่ แต่อยากจะขอบอกว่า พวกเราก็เต็มใจที่จะทำมัน

คำพูดจากรุ่นพี่ประธานรุ่นก่อนที่ฝากมาถึงน้องๆ ประมาณว่า

...ถึงแม้ต่อไปจะเป็นอย่างไร แต่ก็อยากจะให้พวกเรารักกันเหมือนเดิม เป็นพี่เป็นน้องแบบต่อไป..

(คือ คำพูดที่พี่ประธานเค้าฝากมา โดยพี่อีกคนหนึ่งพูด มันทำให้เรานึกถึงถ้อยคำ น้ำเสียงเค้าได้ และรู้สึกตื้นตันจริง รู้สึกดี ซึ้งมาก ถึงขนาดทำให้น้ำตาเล็ดเลยล่ะ)

อยากจะให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ค น . พ บ . รักกันอย่างงี้ตลอดไป

ขอบคุณความอบอุ่น ความผูกพัน ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันเสมอมา

ขอบคุณ ที่ให้ได้เห็นมุมมอง แง่คิดต่างๆ ให้การเรียนรู้งาน

ขอบคุณ คำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆด้วย

ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันต่อไป

และขอบคุณสำหรับคนที่ไม่ได้อยู่แล้ว
แต่พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนพี่น้องกันเหมือนเดิม
[ถ้าไม่ทำให้พวกเรารู้สึกอึดอัดใจ....ก็เพียงพอแล้ว]

สุดท้ายอยากจะบอกว่า ....... รักนะ ^^ ... ค น . พ บ. และ T D C ...