06.09.2007
ยังจำได้ วันแรกที่ ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
งานโดมวิชาการเป็นครั้งแรก ถึงจะเป็นวันสุดท้ายของงาน
ยังจำได้ ชอร์กที่เขียนลง บนพื้นถนนลานจอดรถหน้าสังเคราะห์
"FURN TU" แล้วตามด้วยชื่อเพื่อน+TU
ยังจำได้ ทุกครั้งที่มอง ธรรมศาสตร์ รังสิต จากกระจกรถทัวร์ ทุกครั้งที่เข้ามาเรียนพิเเศษ
พร้อมกับขอให้ได้เรียนที่นี่
ยังจำได้ วันที่รู้ผลเอนท์ ขายชาไข่มุข Shake Shake อยู่ เพื่อนโทรมา ผลเอ็นท์ออกแล้ว
ไปเช็คผลเอ็นท์ .... ลุ้น ... ลุ้น .... เปิดดูผล
แต่ ไม่เชื่อตาตัวเอง ต้องกดดูใหม่ 3 รอบ >"< ดีใจโคตรๆ
ยังจำได้ วันแรกพบ ยังจำได้ ซ.โซ่ ยังจำได้ พี่เนียน ยังจำได้ความทรงจำดีๆ
และมาวันนี้.......เป็นบัณฑิตเต็มตัวอย่างภาคภูมิใจ ^^
วันนี้ตื่นเช้าเหมือนเดิมไปแต่งหน้าทำผม (ถ้าไปทำงานอาจจะต้องพิมพ์ว่า ตื่นสายเหมือนเดิม 555+)
ตอนแรกที่เค้าดัดให้ทั้งหัวเลย แล้วข้างๆก็ไม่ได้เหน็บขึ้นด้วย >< แอบดูแก่นิสนึง
แต่เรากลัวว่ามันไม่เปิดซ้ายอ่ะเวลาถ่ายรูปกลัวบังหน้าเลยให้พี่เค้าเอาขึ้นให้
พอเอาขึ้นแล้วดูโอเคมากๆ พอใจเป็นที่ซู๊ดดดดด
พอป๊า เหน่งกะโกเล็ก จำเราไม่ได้อีกละ คือเราออกมาจากห้องน้ำ
เหน่งเห็นเราแบบทำหน้าเหวอ 555+(แบบอารมณืว่านี่พี่กรูหรอ)
แล้วป๊าบอกว่า ป๊าถามเหน่ง(น้องสาว)ว่าเฟอร์นอยู่ไหน ซะงั้น
โกเล็กก็บอกช่างว่าแบบจำหลานสาวไม่ได้เลย 555+
นี่แสดงว่า สวยขึ้นจากหลังตีนเป็นหน้ามือ โฮะๆ ^0^
ตอนเข้าพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร ก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ ตาพร่ามัวด้วย คอนเทคมันมัวๆอ่ะ
แต่พอตอนจะรับก็ตื่นเต้นมาก ถึงแม้จะซ้อมมาแล้วทั้งหมด 3 ครั้งก็ตาม
แต่ตอนที่รู้สึกภูมิใจสุดคงตอนได้ใบปริญญามา นึกถึงมะม๊าและปะป๊าเป็นคนแรกเลยอ่ะ
ความพยายามที่ทำมา จนได้เข้ามหา'ลัย จนตอนนี้เรียนจบ ได้เจอเพื่อนดีๆ พี่ดีๆ น้องดีๆ อาจารย์ดีๆ สังคมดีๆ ภูมิใจจริงๆ
วันซ้อมกับวันจริงๆนี่ก็วุ่นวายเหมือนกัน พอๆกันอ่ะ แต่เหมือนวันซ้อมคนมาเยอะกว่ามากมาย ก็เล่นมาเวลาเดียวกันหมด ชนกันกระจาย -*- รับแขกมะทัน
ส่วนวันจริง ตอนที่เราออกจากหอประชุม ช่างกล้องก็แอบมาเลทอีก เฮ้อ เซ็งเหมือนกัน
เลยได้ถ่ายรูปกะไอ้แนนตี่ ได้แค่รูปเดียว (กล้องมันด้วย) ปุ๋มก็กล้องมันอีกนั่นแหล่ะ
แม่โบว์ซื้อดอกไม้มาให้ด้วยละ ^^ ตอนเที่ยงป๊าซื้อเบคอนพันฮอทดอก มาให้กินด้วยอ่า แบบอยากกินสุดๆ (ได้ข่าว เล็งไว้ตั้งแต่วันซ้อมละ)
ไปถ่ายรูปรวมกะ คน.พบ. มาด้วย สนุกดี ฮาด้วย ช่างกล้องเป็นร้อย (เว่อร์ไป)
คือช่างกล้องนับ 20-30 คนได้ คือแบบเยอะมาก อารมณ์ว่าตรูไม่รู้จะมองกล้องไหน 5555+ แง้ง มองกวาดไปทุกกล้องเลยรู้สึกว่าถ่ายรูปกะสายรหัสเยอะอ่ะปีนี้ พวกน้องๆได้ถ่ายจุใจเลยแถมพี่+เพื่อนๆที่ทำงานก็มา(เหล่สาว)รอด้วย 555+
"การรอคอย คือการฝึกความอดทนนะ" อิอิ บัญญัติให้เองเลย
ตอนเย็นจะกลับถ่ายรูปกะกลุ่มโปรเจค IS เฟอร์น จั๊ก เอิร์ท นัท กว่าคุณจั๊กจะเสด็จมาได้ -*- นานมากกก ที่บ้านก็เร๊งเร่งให้รีบไปโรงแรมกินเลี้ยง เลยได้ถ่ายกันนิดเดียวเอง เส้า >.<"ไม่เข้าใจตัวเองเอาเวลาไปทำอะไรหมด ถ่ายกะเพื่อนที่กลุ่มก็น้อยๆ
แต่วันนี้ก็เสียดายเหมือนกันแบบจริงๆมีคนที่อยากให้มาถ่ายรูปด้วยกันอีก
แต่ติดงานมาไม่ได้ So Sad ~T_T~ (Thxมากๆน๊า ไม่เป็นไรไว้ไปถ่ายที่อื่นกันเล่นเนอะ)
"วันซ้อมเหนื่อยมาก แต่ก็ประทับใจมาก
วันจริงเหนื่อยมาก แต่ก็ภูมิใจมากเช่นกัน"
โชว์รูปมั่ง
ขอบคุณ...ปะป๊า มะม๊า ที่ทำให้มีวันนี้
ขอบคุณ...โกเล็ก ที่คอยสนับสนุน
ขอบคุณ...ยัยโป้งเหน่ง ที่มาเดินตามต้อยๆ ช่วยถือของ
ขอบคุณ...ญาติๆที่มาร่วมยินดีงานรับปริญญา
ขอบคุณ...คณะฯ ที่ให้บัณฑิตคนนี้มีความรู้เอามาใช้ในการทำงาน
ขอบคุณ...คนที่มาถ่ายรูปด้วยกัน
ขอบคุณ...คนที่อยากถ่ายรูปด้วยกัน แต่มาไม่ได้
ขอบคุณ...คนที่อยากถ่ายรูปด้วยกัน แต่มาแล้วไม่เจอ
ขอบคุณ...ทุกคนที่เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำดีๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาในรั้วมหา'ลัย
และขอบคุณ...ทุกคนที่มาอ่านบล็อกเรา ^^
PS. กว่าจะได้อัพ คนรออ่าน คงรอจนเหงือกแห้งแล้ว
PS.2 คนอัพก็นอนดึก จนพี่ณาบอกว่า "นอนดึก แก่เร็วนะ" T^T
PS.3 ถึงจะ ดีเลย์ แต่ก็อยากเขียนน๊า
PS.4 ดูรูปรับปริญญาแต่ละคนแล้ว ไม่มีใครที่จะไม่มีรูปตอนโทรศัพท์ 555+
edit @ 2007/09/23 23:46:08 edit @ 2007/09/23 23:48:53
edit @ 2007/09/23 23:49:49