2009/Jun/11

11.06.2009

 ห่างหายจากการเขียนบล็อก เป็นชั่วครั้งชั่วคราว แบบยาวๆไปหลายที

 วันนี้เลยมาอัพสักกะหน่อย

 

 ดูจากหัวข้อ Entry ก็คงไม่พ้น Google Translate แล้วมันเกิดอะไรขึ้น(หรอ)?

..........

.......

.....

..

 

 ณ วันหนึ่ง (ที่ผ่านมาหลายวันแล้ว) 

แก๊ก..แก๊ก..แกร็ก แก๊ก   (เอ๊ะ เสียงพิมพ์คีบอร์ดมันเสียงนี้ป่าว?! 555)

ขณะที่กำลังนั่งพิมพ์ Email ไปทาง Global และเนื่องด้วยความรู้ทางภาษาอังกฤษสุดต่ำต้อย

ก็เลยจะอาัศัยเจ้า Google Translate มาลองเช็คประโยคดูว่า ที่เราพิมพ์เมลล์ไปนั้น

ระบบมันจะแปลออกมาเข้าใจป่าวหว่า?

 ก็ซัดเลย (ก็อบไปทั้งประโยค)

Hi Karen, 

  bla bla bla ....... ก็พล่ามไป

 

แล้วมันก็ออกมา ประการละฉะนี้

 

 ตึงงง!!!!  

"สวัสดีกะเหรี่ยง"

Google Translate อะไรกันนี่!? 555+

เล่นเอาอึ้งไป 5 วิ จากนั้นก็ไว้อาลัยให้กับ Karen ที่กลายเป็นกะเหรี่ยงไปซะแล้ว

 

เอามาให้ดูขำขำนะคะ ทำไปได้ ^^''

(PS. ครัยอยากลองไปลองจิ้มดูๆกันก่อนก็ได้ อิอิ ถ้ายังไม่มีคนแก้ไขคำ)

 

2009/May/31

31.05.2009

 วันนี้ได้คุยกะเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้คุยมานานมาก

บางครั้งการลืมเรื่องร้ายๆในวันเก่า แล้วกลับมาคุยกันใหม่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดละมั้งนะ

กรณีที่เกิดขึ้นนี้อาจจะเหมือน หรือไม่เชิงเหมือน กับเพื่อนคนนึงที่เคยเลิกคบกะเราไปเกือบปี เพราะเรื่องเล็กๆ

(ได้ข่าว ตอนนั้นอยู่ ม.1 - -'' มันก็เลิกคบเราแล้วหรอนี่ 555+)   แต่กลับมาคบก็กลับสนิทกันยิ่งกว่าเดิม

 

แต่จริงๆ การที่ไม่ได้คุยกะเพื่อนคนนี้นี่ค่อนข้างเสียใจมาก

เพราะคำว่าเพื่อน/มิตรภาพมันสำคัญสำหรับเราจริงๆ (อาจจะเพราะว่าโตแล้วด้วยมั้ง)

กว่าจะทำใจไม่คิดมากไ้ด้ก็ปาเข้าไปหลายเดือน

จนวันนี้ ถ้าอยู่ดีๆเราไม่นึกจะเข้าไปคุยก่อน ก็อาจจะไม่ได้คุยกันต่อไปก็ได้

 

ก็หวังว่าเวลาที่ช่วยเยียวยา จะทำให้อะไรๆดีขึ้นต่อไปเรื่อยๆ

ความรู้สึกนี้บอกไม่ถูก โล่งใจ ดีใจ พอใจ มันเป็นแบบไหนกันแน่เนอะ

 

 

2009/May/03

01.05.2009

วันแรงงานแห่งชาติ และเราประชาชนคนถูกใช้แรงงานก็ได้หยุด เย้~~

ที่ผ่านมารู้สึกเดือน เมษา เป็นเดือนที่ดีที่สุดในโลก (ถ้าไม่นับอากาศร้อน) เพราะมันเป็นวันที่มีวันหยุดมากมาย

อะไรจะเปรมปรีขนาดนี้ ทำให้ขี้เกียจได้มากเลยทีเีีดียวเชียว

 ช่วงเช้าไปไหว้พระพรหมมา คนไม่เยอะมากเท่าคราวก่อน แต่ก็น้ำตาไหลพรากเพราะควันธูปเหมือนเดิม

 ส่วนตอนบ่ายก็ไปสำเพ็งกัน 5 คน

 นื่องจาก วันที่ 5/5/2009  เจ้กะเพื่อนๆจะไปบริจาคเครื่องเขียนให้น้องๆในมูลนิธิ CCF + ศุภนิมิต

แล้วก็เลยชวนเราไปด้วย  เรากะเพื่อนพี่น้องในบริษัทก็เลยสมทบทุนกัน

และวันนี้มีผู้ร่วมชะตาไปซื้อของกัน 5 ชีวิต อันได้แก่ เรา พี่ลี่ พี่นา พี่แหม่ม พี่มิ้ง (โอ๊ะ เราเด็กสุด 555+)

หมดไป 5,000 กว่าๆได้ ได้เครื่องเขียนกันมา 5 ถุง >"<เยอะเหมือนกัน

แล้วเหลือตังค์อีกเกือบ 5,000 บาท ก็เลยจะเอาส่วนนี้ไปบริจาคเป็นเงินเลย
เพราะกลัวซื้อเยอะไปจะเกินความต้องการหรือเปล่า

(จริงๆมีเงินอีกส่วนหนึ่งของเพื่อนเจ้ ที่รวบรวมได้ก็เป็นหมื่นเหมือนกัน)

เครื่องเขียน สำเพ็งถูกมากๆ ไม่คิดว่าปากกา The Dog จะถูกขนาดนี้
เคยซื้อแท่งละ 12 บาท 15 บาท

หารู้ไม่ ต้นทุน!!!!  1.8 บาท เท่านั้น
กำไรเยอะจัดๆ ><" (มัน 50 แท่ง 90 บาทอ่ะ)

แล้วแบบนึกถึงปากกาน่ารักๆที่ซื้อใต้สะพาน พอไปดูที่ร้านแท่งนึงต้นทุนไม่ถึง 4 บาท
คือแบบ ไม่อยากจะซื้อปากกาอีกเลย 5555+

  ซื้อของเยอะมากทั้ง ปากกาน้ำเงิน ปากกาแดง (ตอนซื้อขอลองเขียนเรียบร้อย ได้คุณภาพ)
ไม่บรรทัด ไม้โปร วงเวียน ครึ่งวงกลม ยางลบ กบ กล่องดินสอ ดินสอกด ดินสอไม้
ดินสอสี ปากกาเจลสีๆ ไส้ดินสอกด ตัวหนีบ แฟ้ม กาว ประมาณนี้
ผู้หญิงห้าคน แบกถุงคนละถุง (ทำไมไม่ลากผู้ชายมาช่วยสักคน ผู้หญิงแก๊งนี้ แมนม๊าก 55
)

ขากลับ เรากลับพร้อมเจ้เลย นั่งแท็กซี่ไปบ้านเจ้ เห็นเจ้ปวดหลังอีกแล้ว ><" เป็นห่วง
กระดูกกระเดี้ยวก็ดูไม่คอ่ยจะดี หลังชอบยอก
พอไปถึงบ้านเจ้ ก็ช่วยๆยกของลง และก็แวะกินข้าวบ้านเจ้ อีกตามเคย 555+
ไปกินทีไรอิ่มทุกที ^^''

ดีใจจังวันนี้ เจ้ไปซื้อของด้วยกัน แถมวันนี้ถ้าไม่ได้เจอเจ้ คงไม่ได้ฟังเรื่องสุดโก๊ะของเจ้แน่เลย
ฮากันตั้งแต่เดินออกจาก Central World จนจะึลงไปขึ้นแท็กซี่ไปสำเพ็ง

อีก 2 เดือนเจ้ก็บินละ ><" อ๊า~ อยากบินไปด้วยยย
เราก็ต้องสู้ด้วยเหมือนกัน อยากโกอินเตอร์ Hwaiting!!

 

 

 

 

 

 

 

2009/Apr/15

15.04.2009

เมื่ออาทิตย์ก่อนได้ดูหนังเกาหลี เรื่อง Humming

อันนี้คือ เรื่องย่อๆ ก็อบมาให้อ่านกัน

จุนซู(ฮี ซอลฮี)เหนื่อยหน่ายกับ
ความสัมพันธ์ที่มีต่อมียอน(ฮัน จีเฮ)
จึงตั้งใจหาเรื่องไปทำงานที่ไกลๆเพื่อจะได้ห่างๆกันไปเอง
ระยะทางหาใช่อุปสรรคความรักของมียอน
แต่โชคร้ายมียอน กลับประสบอุบัติเหตุถึงขั้นโคม่า
เช้ารุ่งขึ้นมียอนกลับมาหาจุนซูเหมือนปกติ
ทั้งๆที่ร่างเธอนอนแน่นิ่งอยู่ที่โรงพยาบาล
หลังจากจุนซูเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวก็เพิ่งเข้าใจตัวเองว่า
เค้ารักเธอมากขนาดไหน

Credit. R-U-INDY

พอดูหนังจบแล้ว ก็ให้แง่คิดอะไรหลายอย่างนะ ...

ทั้งในเรื่องความเอาใจใส่กันและกัน ของนางเอกที่มีต่อพระเอก
แล้วก็ความโรแมนติกของพระเอก ที่ทำให้การคบกันไม่น่าเบื่อจนเกินไป
และก็อะไรอีกหลายๆอย่าง ^^

และก็ทำให้เรารู้สึกว่า ...

> คนที่เราสนใจ ยังไงก็จะยังเป็นคนที่เราสนใจอยู่เสมอ
แต่ถ้าเมื่อไรที่คนๆนั้นไม่สนใจ เค้าก็จะมองไม่เห็นค่าของสิ่งๆนั้นที่เราทำให้

> คนๆนั้นจะรู้คุณค่าของสิ่งนั้น เมื่อได้เสียมันไปแล้ว (จริงๆ)

 

แล้วคุณล่ะ ? ได้ให้ความสำคัญกับสิ่งนั้นดีหรือยัง ? 

 

 

มุมนี้ไม่เกี่ยวกะ Entry (งุบงิบๆบ่นๆคนเดียว)

>.<" วันนี้ไม่รู้ทำอารายให้พี่สาวคนดีโกรธอีกหรือป่าวไม่รู้
มันผิดที่เรามันขี้น้อยใจเองแหล่ะ เค้าขอโต้ด 
(>.<)/|\
เป็นน้องที่ไม่ดีอีกแย้ว เศร้า ><'' 

พรุ่งนี้ทำงานอีกแล้ว อยากไปเรียนต่อจัง อยากไปอเมริกา
TOEFL ขั้นต่ำ 550 ต้องทำให้ได้ สู้ๆ \\ (^00^) //

 

edit @ 15 Apr 2009 17:12:13 by .:~ [F]is[Z]Y ~:



[F]uRn[I]t[Z]y
View full profile